Καλωσήλθατε στον Fadomduck2

To παρόν ιστολόγιο αποτελεί φυσική συνέχεια του Fadomduck στο οποίο θα βρείτε συλλογές κειμένων, παραπομπές σε ηλεκτρονικές διευθήνσεις με πολιτικά βιβλία και μουσική, καθώς και μια αρκετά μεγάλη συλλογή με αφίσσες από την Σοβιετική Ενωση (μέχρι και το 1956). Αρχείο με τα άρθρα του Fadomduck #1 θα βρείτε εδώ. O Fadomduck2 όπως και ο προκάτοχος του δηλώνει πως αν και ντρέπεται να κρύψει τις συμπάθειες του, δεν εκπροσωπεί καμμία συλλoγικότητα, παρά μόνο τον εαυτό του. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο alepotrypa200@gmail.com

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Γιατί οι Κεϋνσιανές πολιτικές είναι αδύνατες για οποιοδήποτε κράτος μέλος της ΕΕ

Απόσπασμα από συνέντευξη του Τ. Φωτόπουλου στην Pravda:
_________
GT: Μια από τις φιγούρες-κλειδιά της ελληνικής κυβέρνησης, ο Γιάννης Βαρουφάκης, ο υπουργός Οικονομικών, ο οποίος αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Essex, αυτοαποκαλείται ένας «ιδιόρρυθμος μαρξιστής». Γιατί;
TF: Στην πραγματικότητα, η θεωρία και η πράξη του Βαρουφάκη δεν έχουν καμία σχέση είτε με τη μαρξιστική είτε με την ελευθεριακή θεωρία ―τουλάχιστον την αριστερή ελευθεριακή θεωρία― (ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του και «ελευθεριακό Μαρξιστή»), όπως θα μπορούσε κανείς εύκολα να συμπεράνει από την αυτό-παρουσίαση του στην εφημερίδα The Guardian, [5] την «ναυαρχίδα» της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» που έχει στηρίξει όλους τους πολέμους της Υ/Ε*.

Στην ουσία, είναι απλά ένας φιλελεύθερος Κεϋνσιανός, ή μάλλον ψευδο-Κεϋνσιανός γιατί για να εφαρμόσεις Κεϋνσιανές πολιτικές θα πρέπει να έχεις έθνος-κράτος, θα πρέπει να έχεις οικονομική και εθνική κυριαρχία. Όμως, το κύριο χαρακτηριστικό της ΕΕ είναι ότι όλα τα κράτη-μέλη, ιδιαίτερα όλα τα μέλη που συμμετέχουν στην Ευρωζώνη, στην πραγματικότητα, έχουν χάσει τη δική τους οικονομική και, ως εκ τούτου, εθνική, κυριαρχία, από τη στιγμή που εντάχθηκαν σε αυτή. Δεν είναι πια έθνη-κράτη, με την έννοια που γνωρίζαμε στο παρελθόν, δεδομένου ότι δεν ελέγχουν καθόλου τις οικονομικές πολιτικές τους. Έτσι, οι μεν νομισματικές πολιτικές τους ελέγχονται απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), και όχι από την κεντρική τράπεζα κάθε χώρας-μέλους. Οι δε φορολογικές πολιτικές τους ελέγχονται επίσης από τις ίδιες ελίτ στο κέντρο της ΕΕ, έστω και έμμεσα, μέσω των διαφόρων κανονισμών που επιβάλλουν στα κράτη μέλη, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα τους (ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί κλπ.)

Για παράδειγμα, στην Ελλάδα έχουν επιβάλει, μέσω του τελευταίου Μνημόνιου, την απαίτηση ότι θα πρέπει να υπάρχει ένα πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της τάξης 4 έως 4,5% του ΑΕΠ, και ο Βαρουφάκης γιόρτασε το γεγονός ότι κατάφερε να πείσει τους «θεσμούς» να μειωθεί το πλεόνασμα αυτό, στο 2% ή λιγότερο ―αν και αυτό είναι κάτι που δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί επίσημα. Ωστόσο, ακόμη και το 2%, στην πραγματικότητα, είναι πάρα πολύ, ιδιαίτερα για τις χώρες της περιφέρειας της ΕΕ. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να είναι σε θέση να δαπανήσουν χρήματα, κυρίως σε χώρες όπως η Ελλάδα, για δημόσιες επενδύσεις, με στόχο την επέκταση της παραγωγής μέσω της αλλαγής της παραγωγικής δομής και αντίστοιχα της καταναλωτικής δομής. Μόνο με την αλλαγή των δομών και των επιπέδων παραγωγής και κατανάλωσης μιας χώρας μπορεί να επιτευχθεί κάποιο είδος ανταγωνιστικότητας, προκειμένου να ανταγωνιστεί μέσα σε αυτή την ανοιχτή αγορά. Και φυσικά δεν μπορείς να βασιστείς στις ιδιωτικές επενδύσεις για να επιτευχθεί μια τέτοια ριζική αναδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, όπως ορίζει η ΕΕ και εφαρμόζει τώρα η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με βάση τη λίστα που συμφώνησαν στις 20 Φεβρουαρίου και τώρα αναγκάζονται να υλοποιήσουν για να μη χάσουμε το Ευρώ «μας» που θα είναι «εθνική καταστροφή», σύμφωνα με την ηγετική κλίκα του ΣΥΡΙΖΑ, τους αρχολίπαρους στο Ποτάμι κ.λπ. ―προφανώς διότι δεν έχουμε πάθει καταστροφή ακόμη (μολονότι βέβαια οι ίδιοι πράγματι δεν έχουν πάθει τη παραμικρή καταστροφή!)

Έτσι, στην πραγματικότητα, ένας βίαιος φαύλος κύκλος έχει επιβληθεί στα περιφερειακά μέλη της ΕΕ που πρέπει να βελτιώνουν συνεχώς την ανταγωνιστικότητα τους για να επιβιώσουν του εξοντωτικού ανταγωνισμού,. Δεδομένου όμως ότι πρέπει να στηριχθούν κυρίως σε ξένες επενδύσεις για την αναδιάρθρωση της παραγωγής, αν αυτές δεν εμφανιστούν, δεν έχουν άλλη επιλογή, μέσα στην ΕΕ, από το να συμπιέζουν τους μισθούς για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας «τεχνητά», δηλαδή, μέσω των πολιτικών λιτότητας ―με άλλα λόγια μέσω περαιτέρω ύφεσης! Και δεν έχουν άλλη επιλογή, αφού δεν μπορούν να στηριχτούν στις δημόσιες επενδύσεις , για να μην δημιουργείται …αθέμιτος ανταγωνισμός (βλ. π.χ. πώς η ΕΕ επέβαλε το κλείσιμο της Ολυμπιακής επειδή την επιχορηγούσε το δημόσιο ώστε να επιβιώσει του ανταγωνισμού με τα Ευρωπαϊκά μεγαθήρια ―Lufthansa, BA, Air France κ.λπ.).
[...]
__________
*"Υπερεθνική ελίτ"
Πηγή: "Αντιπαγκοσμιοποίηση"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tα σχόλια στο μπλοκ πρέπει να συνοδεύονται από ένα ψευδώνυμο, ενσωματωμένο στην αρχή ή το τέλος του κειμένου, άν δεν υπάρχει εγγραφή στον blogger ή άλλη διαδυκτιακή υπηρεσία (βλέπε όροι σχολιασμού στο πάνω μέρος της σελίδας).
Ανώνυμα και υβριστικά σχόλια μπορούν να διαγράφονται χωρίς άλλη προειδοποίηση.