🔴 Σε κάθε κρίση στη Μέση Ανατολή, αλλά κι αλλού στον κόσμο μας, η «διεθνής κοινότητα» -δηλαδή οι ίδιοι και οι ίδιοι- που θέλουν να επιβάλλουν μια άλλη τάξη πραγμάτων, χρησιμοποιούν πάντα το ίδιο λεξιλόγιο: «ο ελεύθερος κόσμος», «αποκατάσταση του διεθνούς δικαίου», «να απελευθερώσουμε τον καταπιεσμένο λαό», «να τον βοηθήσουμε να απαλλαγεί από το αιμοσταγές καθεστώς του»…
🔴 Αυτές οι διατυπώσεις, που επαναλαμβάνονται μηχανικά, αναπαράγουν παλαιές αντιλήψεις. Ενέχουν μια ιεραρχική θεώρηση του κόσμου: από τη μία πλευρά εκείνοι που υποτίθεται πως είναι θεματοφύλακες του Καλού και της παγκόσμιας ελευθερίας, και από την άλλη εκείνοι, οι μόλις και μετά βίας πολιτισμένοι, που θα έπρεπε να λυτρωθούν από το Κακό.
🔴 Όμως το Ιράν δεν είναι ένας χώρος χωρίς ιστορία ή κάποια δομή που αναζητά καθοδήγηση. Το Ιράν είναι ένας σπουδαίος πολιτισμός. Πολύ πριν η σύγχρονη Ευρώπη συγκροτηθεί σε έθνη-κράτη, η Περσική Αυτοκρατορία δομούσε έναν τεράστιο χώρο. Υπό τον Κύρο τον Μέγα διαμορφώνονταν ήδη μορφές διοίκησης που σέβονταν τους κατακτημένους λαούς. Υπό τον Δαρείο Α', οργανωνόταν ένα κράτος αξιοσημείωτης πολυπλοκότητας
.
🔴 Η Περσία είναι αιώνες φιλοσοφίας, ποίησης, επιστημών, μυστικισμού. Είναι η γλώσσα του Χαφέζ, η σοφία του Σααντί, το βάθος του Ρουμί. Ένας πολιτισμός που άντεξε εισβολές, γνώρισε αυτοκρατορίες και επαναστάσεις, χωρίς ποτέ να πάψει να υπάρχει.
🔴 Το να πιστεύει κανείς ότι ένας τέτοιος λαός «περιμένει» τη Δύση για να αποκτήσει πρόσβαση στην ελευθερία αποκαλύπτει πλήρη άγνοια της ιστορίας και μια μορφή πολιτικής ανοησίας.
🔴 Ναι, η ιρανική κοινωνία δοκιμάζεται από σοβαρά προβλήματα και εντάσεις. Γυναίκες, άνδρες, νέοι διεκδικούν δικαιώματα, αμφισβητούν την καθεστηκυία τάξη, πληρώνουν βαρύ τίμημα για τις πεποιθήσεις τους. Ναι, τους οφείλουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας στον αγώνα τους. Όμως αυτός ο αγώνας είναι πρωτίστως ο δικός τους.
🔴 Κάθε φορά που η Δύση ισχυρίστηκε ότι «απελευθερώνει» δια της βίας λαούς, άφησε πίσω της το χάος. Το Ιράκ, η Λιβύη, το Αφγανιστάν έδειξαν τα τραγικά όρια αυτών των ένοπλων ψευτοηθικών αξιώσεων.
🔴 Υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην αλληλεγγύη και στην παρέμβαση. Η αλληλεγγύη συνίσταται στην υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου, στην προστασία των αμάχων, στο να ακουστούν οι φωνές που υψώνονται χωρίς να ιδιοποιείται κανείς τον αγώνα τους. Η παρέμβαση εκδηλώνεται όταν κάποιος ή κάποιοι μιλούν αντί γι’ αυτούς, αποφασίζουν για λογαριασμό τους και εργαλειοποιούν τις προσδοκίες τους για γεωστρατηγικά συμφέροντα…
🔴 Η φρασεολογία που χρησιμοποιεί ο «ελεύθερος κόσμος» ακούγεται ακόμη πιο κενή όταν προέρχεται από δυνάμεις που οι ίδιες έχουν προκαλέσει επανειλημμένες παρεμβάσεις χωρίς εντολή από το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ, τους λεγόμενους προληπτικούς πολέμους, τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.
🔴 Η ελευθερία δεν πέφτει με αλεξίπτωτο. Δεν εξάγεται ως προκατασκευασμένο μοντέλο σε έτοιμη συσκευασία. Δεν επιβάλλεται με διατάγματα από το εξωτερικό, πόσο μάλλον με βομβαρδιστικά. Κατακτάται, για να είναι διαρκής και πάντα εκ των έσω!
🔴 Το να σεβόμαστε το Ιράν και τον πολύπαθο λαό του σημαίνει να αποδεχόμαστε ότι ο ιρανικός λαός και κάθε λαός, γράφει ο ίδιος την ιστορία του.
Από το telegram της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΝΑΞΑ
Αν κάτι μας διδάσκει η ιστορία και μαλιστα η πολυ προσφατη (βλεπε αφγανισταν οπου η πλειονότητα αποφάσισε να επιστρέψει στη σαρία ), είναι πως καμία χώρα δεν αλλάζει πραγματικά επειδή το αποφάσισε μια ξένη δύναμη. Η εισβολή μπορεί να ανατρέψει κυβερνήσεις, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει κοινωνίες. Η ουσιαστική μεταβολή ενός καθεστώτος γίνεται μόνο όταν ο ίδιος ο λαός το επιθυμεί και το διεκδικεί. Χωρίς εσωτερική ζύμωση, χωρίς λαϊκή βούληση, καμία “απελευθέρωση” δεν έχει διάρκεια. Χώρια που ακομα και να υπήρχε σεβαστό κομματι του πληθυσμου που να ηθελε την αλλαγη, το να μπαινουν στη χωρα οι “μισητοί” εχθροι ΗΠΑ και Σιωνιστές δεν βοηθάνε το όποιο κίνημα αλλαγης αλλα αντίθετα το στιγματίζουν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπιπλέον το τι θεωρεί ο δυτικός κόσμος ως «σωστό», «δημοκρατικό» ή «προοδευτικό» δεν σημαίνει ότι θα το υιοθετήσει αυτομάτως και ο ιρανικός λαός. Κάθε κοινωνία έχει τη δική της ιστορία, τις δικές της αξίες, ακομα και τις δικές της αντιφάσεις. Δεν μπορείς να επιβάλεις ιδανικά απ’ έξω, ούτε να περιμένεις ότι θα λειτουργήσουν με τον ίδιο τρόπο παντού.
Αν υπάρξει αλλαγή στο Ιράν, αυτή θα έρθει μόνο από τους ίδιους τους Ιρανούς από τη στιγμή που θα αποφασίσουν συλλογικά ότι το υπάρχον καθεστώς δεν τους εκφράζει πλέον και από τη στιγμή που η κοινωνία θα ωριμάσει πολιτικά και θα απαιτήσει κάτι διαφορετικό. Κανένας ξένος στρατός, καμία “ανθρωπιστική επέμβαση” και κανένα δυτικό πρότυπο δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη λαϊκή βούληση. Δεν χρειαζεται να ειναι καποιος κομμουνιστης για να το ξερει αυτο.
Και κατι ακομα για τους ψευδο-προοδευτικους: Οχι, η Αμερικάνοι και οι Σιωνιστές δεν ενδιαφέρθηκαν ξαφνικά για τα “δημοκρατικά δικαιώματα” του ιρανικού λαου και είπαν να τους απαλλάξουν απο το “καθεστώς”. Σκεφτηκατε ποτέ οτι δεν θέλουν απαραιτητα να εγκαθιδρύσουν την δημοκρατια και ενα λειτουργικο κρατος αλλά θέλουν ένα ελεγχομενο χαος; Θέλουν μια χώρα όπως την Λιβυη, την Συρία, το Ιρακ, το Αφγανιστάν να σερνεται σε μια αιωνια διαμαχη, πιθανον εναν εμφυλιο, πληρως αποδυναμωμενο, πληρως εξαρτημενο σε αγορα οπλων, στη διαφθορα, ενα κρατος αδυναμο να διαχειριστει την περιουσια και τον πολυτιμο ορυκτο πλουτο. Αυτο θα ηταν το ιδανικο σεναριο για τα αιμοδιψή γερακια, οχι μια ισχυρη δημοκρατία του Ιραν.
Με σοκ παρακολουθω Ιρανους δευτερης γενειας που απο την ασφαλεια του σπιτιου τους στην Ευρωπη, πανηγυριζουν για το θανατο του μουλά αλλα δεν καταλαβαινουν οτι αυτο ειναι η αρχη μιας ανυπολογιστης καταστροφης για την χωρα που λενε οτι αγαπανε.
---Διαβαζω καποια δημοσιευματα οτι η Κινα ξεκιναει διαδικασιες να βοηθησει το Ιραν. Αν αληθευει τοτε θα ειναι η πρωτη φορα που οι Αμερικανοι και τα τσιρακια τους θα αναγκαστουν να τα βαλουν με καποιον στο μποι τους και οχι να κανουν μαγκιες με κατεστραμμενες χωρες με οπλα του περασμενου αιωνα. Εκει να δουμε ποσα απίδια πιανει ο σακος...
Νομίζω πως το εάν μας αρέσει ή όχι το επαναστατικό (υπενθυμίζω για όσους το ξεχνάνε) της ισλαμικής δημοκρατίας, καμμία σχέση δεν έχει μα το δικαίωμα που δεν έχουν οι αμερικάνοι, να σκοτώνουν κοριτσάκια την ώρα που παρακολουθούν τα μαθήματα τους, ή πολύ περισσότερο να πουν στους Ιρανούς πως και από ποιούς θα κυβερνούνται. Μην ξεχνάμε τι ήταν το καθεστώς του Σάχη που θέλουν να επαναφέρουν ΗΠΑ-Ισραήλ. Νίκη στα όπλα των Ιρανών!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο επαναστατικό καθεστώς της Ισλαμικής δημοκρατίας...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕιναι πολυ μεγαλη η κουβεντα για το εαν μονο ο λαος δικαιουται να αλλαζει κυβερνησεις, καθεστώτα, βασιλεις. Αν υποθέσουμε οτι σε μια περιπτωση, το Ιραν ηταν περικυκλωμενο απο Σοσιαλιστικα κρατη, δεν θα βλεπαμε σαν εχθρους τους μουλαδες και θα κοιτουσαμε πως να τους ανατρεψουμε; Ακομα και εαν ηταν μειοψηφεια οι Ιρανοι κομμουνιστες. Σε αρκετες περιπτωσεις δεν φτανει ο λαος ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΜΕ ΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟ, βλεπε πχ Κουβα. Επισης τα κρατη που απελευθερωσε το Κοκκινος στρατος δεν ηταν κομμουνιστικα απο πριν και ακολουθησαν στην συνεχεια την Σ.Ε. Αν ειναι να περιμενουμε να πεσει σαν ωριμο φρουτο μια οποιαδηποτε δικτατορια ή θεοκρατια, τοτε δεν θα εμενε κανεις ζωντανος για να αντιδρασει μαζικα.
ΑπάντησηΔιαγραφή@Γ.Κ.: Καθόλου μεγάλη κουβέντα δεν είναι. Είναι η αυτοδιάθεση των λαών. Και βέβαια ποτέ δεν επέβαλαν κάπου "από έξω" οι Σοβιετικοί τον σοσιαλισμό, αν δεν υπήρχαν ήδη ισχυρές κοινωνικές δυνάμεις που κινούνταν σε αυτή την κατεύθηνηση. Ο Κόκκινος στρατός μπήκε στην Φιλανδία, την Αυστρία κλπ, αλλά αυτές οι έγιναν σοσιαλιστικές, γιατί απλά οι λαοί τους δεν επιθυμούσαν κάτι τέτοιο. Τα παραδείγματα που αναφέρεις όπως της Κούβας, δεν μιλάνε για κάποια μειοψηφία που από έξω επιβάλει κάτι διά της βίας, αλλά είναι ιστορίες μειοψηφιών που προέκυψαν ΜΕΣΑ από τους λαούς, και που στην πορεία μετατράηκαν σε πλειοψηφίες. Αλλιώς δεν θα μπορούσαν και να νικήσουν.
ΔιαγραφήΘα επαναλάβω εδώ λοιπόν, πως η κουβέντα αυτή δεν είναι καθόλου μεγάλη, είναι το αυτονόητο δικαίωμα των λαών να ορίζουν την μοίρα τους, όπως νομίζουν οι ίδιοι. Αλλιώς θα καταλήξουμε να συζητάμε το σε ποιές περιπτώσεις έχει η USAF το δικαίωμα να σκοτώνει παιδιά στα σχολεία τους, και πότε όχι... Και δεν είναι σοβαρή συζήτηση αυτή, όσο με αφορά τουλάχιστον.
"Ο Κόκκινος στρατός μπήκε στην Φιλανδία, την Αυστρία κλπ, αλλά αυτές οι έγιναν σοσιαλιστικές," να διαβαστεί ως "Ο Κόκκινος στρατός μπήκε στην Φιλανδία, την Αυστρία κλπ, αλλά αυτές οι χώρες δεν έγιναν σοσιαλιστικές,"
ΔιαγραφήΔειτε και αυτο αν θελετε : https://www.rosa.gr/rosa-view/posous-polemous-kerdisan-oi-ipa-meta-ton-v%ce%84pagkosmio/ Τα αμερικανακια ειναι καλα μονο για να σπερνουν δυστυχια και χαος στις χωρες οχι να κερδιζουν πολεμους.
ΑπάντησηΔιαγραφή