«Κλειδώνουν» εκλογές το Νοέμβριο

(αναδημοσιεύεται με κάθε επιφύλαξη)

του Κώστα Χαρδαβέλλα

Ο κύβος ερρίφθη. Το κυβερνητικό επιτελείο και ο Γ.Παπανδρέου μετά από έντονους προβληματισμούς, τις μυστικές δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών, τα αδιέξοδα στην οικονομία που αναμένεται να προκαλέσουν έντονες αντιδράσεις της Τρόικα, την αναμονή έντονων κοινωνικών εξεγέρσεων μέσα στο Σεπτέμβρη, αλλά και το νέο θετικό κλίμα στο τραπεζικό σύστημα και πιθανότατα στο Χρηματιστήριο Αθηνών, που δημιουργεί ο «γάμος» Αlpha Bank – Eurobank αποφάσισαν να περάσουν τον Ρουβίκωνα.

Εκλογές μέσα στο Νοέμβριο με αναγγελία τους στα μέσα Οκτώβρη.

Οι επιτελείς του Παπανδρέου πιστεύουν ότι μόνο κερδισμένο θα βγει το ΠΑΣΟΚ στην περίπτωση πρόωρων εκλογών κι αυτό γιατί:

Εφυγε ο «πατριάρχης» του εν ελλάδι «ευρωκομμουνισμού»

Λεωνίδας Κύρκος , Μπάμπης Δρακόπουλος

Αναγκαστικά και λόγω επικαιρότητας, αναβάλλεται για λίγο η συνέχεια του θέματος «αριστεροί απολογητές του ιμπεριαλισμού» μια και προέκυψε ο θάνατος του Λ.Κύρκου που το ζήτημα αυτό τον αφορούσε άμεσα, και κατά συνέπεια θα ήταν τουλάχιστον άκομψη η συνέχιση του θέματος, κατά την μέρα του θανάτου του ανθρώπου που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε και γκουρού της «κομμουνιστικής(;!)» ανανέωσης στην χώρα μας.

Σε ποιον θα λείψει

Θα λείψει σίγουρα σε προσωπικό επίπεδο, από τα οικία του πρόσωπα και κάποιους από τους συναγωνιστές του από τα ηρωικά χρόνια της φυλακής και της εξορίας, που είναι ακόμη εν ζωή.

Μια σελίδα της δημοκρατίας έκλεισε

Από το κύριο άρθρο της "Ελευθεροτυπίας"

Δεν έχω φυσικά την απαίτηση να ξέρουν εκεί στην "Ε" πως η αστική δημοκρατία δεν είναι κάτι παραπάνω από διχτατορία της αστικής τάξης, και κατά συνέπεια οι όποιες φιλελεύθερες καταχτήσεις της συρρικνώνονται κατά βούληση, ανάλογα με τα συμφέροντα της τάξης αυτής. Κατά τα λοιπά το άρθρο είναι αρκετά αξιόλογο, και από τα καλύτερα που έχουν γραφτεί εδώ και καιρό στο εν λόγω έντυπο...

Του Γιάννη Καλαϊτζή, επίσης από την "Ελευθεροτυπία"

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ πολύχρονοι και όχι πάντα αναίμακτοι αγώνες για να καθιερωθεί μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας στη χώρα μας: η καθιέρωση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών, με την κυριολεκτική έννοια, και από το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι κάθε κοινωνίας: τους νέους και τις νέες. Διαπάλη, διαβουλεύσεις και διάλογος γύρω από κάθε τι πρωτοποριακό εμφανιζόταν. Χωρίς απαγορεύσεις, περιορισμούς και εκπτώσεις. Ζυμώσεις έντονες πολλές φορές, αλλά εποικοδομητικές. Δράσεις που συχνά επηρέαζαν καθοριστικά την πολιτική ζωή. Ιδιαίτερα σε εποχές που η ποιότητα της δημοκρατίας μας δεν ήταν αξιοζήλευτη.

ΗΠΑ και ΝΑΤΟ κατέλαβαν τη Λιβύη

Του Γ.Δελαστίκ από το "Εθνος"
(...)Η πτώση του καθεστώτος του όμως ήταν βέβαιη κάτω από τα πλήγματα της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι συνέτριψαν ολοκληρωτικά την περασμένη εβδομάδα την πολεμική μηχανή του Καντάφι. Μετά από εξάμηνο πόλεμο συστηματικής καταστροφής της λιβυκής άμυνας εναντίον των πανίσχυρων ξένων επιδρομέων, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ κλιμάκωσαν προ ημερών τις επιχειρήσεις τους και διέλυσαν παντελώς τις δυνάμεις του Καντάφι. Δεν μπορούσε φυσικά να υπάρξει διαφορετικό αποτέλεσμα σε αυτόν τον πόλεμο, όπως είχαμε γράψει ευθύς εξαρχής. Θα ήταν παράλογο να ισχυριστεί κανείς ότι η Λιβύη θα μπορούσε να νικήσει τις συνδυασμένες δυνάμεις των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Ιταλίας και όλου του ΝΑΤΟ.
Το ότι άντεξε ο Καντάφι σχεδόν έξι μήνες πολέμου είναι θαύμα.

Ενάντια στη διαστρέβλωση σελίδων της ιστορίας του σοσιαλισμού. ("Σταλινολογίας" ουρά..)

Ψάχνοντας κάτι τελείως άσχετο, έπεσα επάνω στο παρακάτω κείμενο του Β. Τιούλκιν, Α΄ Γραμματέα της ΚΕ του ΚΕΚΡ-ΚΚΡ, στο ΚΚΕ.gr,  που είναι μία καλή «ουρά» τόσο στην δική μου τριλογία (1ο μέρος http://fadomduck2.blogspot.com/2011/08/1.html, 2ο μέρος http://fadomduck2.blogspot.com/2011/08/1-2.html και 3ο μέρος http://fadomduck2.blogspot.com/2011/08/1-3.html) για την λεγόμενη «διαθήκη» του Λένιν, όσο και στο πολύ ενδιαφέρον κείμενο "Περί αναστήλωσης του σταλινισμού" με τους εξίσου ενδιαφέροντες σχολιασμούς από το «γλόμπινγκ».

Το παραθέτω τώρα, μια και με τον Αύγουστο να τελειώνει, την «αγωνιστική σεζόν» (που λέμε και στην μπάλα) να αρχίζει με την απεργία στον επισιτισμό (-καλή επιτυχία συναγωνιστές), αλλά και με τις διεθνείς εξελίξεις να τρέχουν σε Λιβύη και Συρία, δεν θα έχουμε κατά πάσα πιθανότητα την ευχέρεια να ασχοληθούμε με τέτοια θέματα στο επόμενο διάστημα.

Ο Β. Τιούλκιν έχει κάνει επίσης μια αρκετά καλή ανάλυση για τα γεγονότα του Αύγουστου του ’91, που από ότι είδα υιοθετεί πλήρως και ο «Ριζοσπάστης» στο κείμενο που αναδημοσιεύεται εδώ. Ακόμη έχω διαβάσει κατά καιρούς και άλλες αναλύσεις του στον «Ριζοσπάστη» και στην «Διεθνή κομμουνιστική επιθεώρηση» εάν θυμάμαι καλά, και τις βλέπω με μεγάλο ενδιαφέρον, μια και πρόκειται για έναν ατόφιο ρώσο Μαρξιστή, που έχει ζήσει και κάποιες καταστάσεις από τα μέσα. Μόνο μία απορία μου έχει μείνει: Αφού υπήρχαν τέτοιοι κομμουνιστές μέσα στο ΚΚΣΕ, και μάλιστα μέχρι το τέλος, -τι έκαναν τόσα χρόνια;

Ενάντια στη διαστρέβλωση σελίδων της ιστορίας του σοσιαλισμού.  

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ Μόνο η εργατική – λαϊκή εξουσία μπορεί να διαφυλάξει την υπόθεση του σοσιαλισμού

Στις 19 Αυγούστου συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την επίσημη «αρχή του τέλους» της ΕΣΣΔ. Ηταν η τελευταία πράξη της διαδικασίας, που είχε ξεκινήσει δεκαετίες πριν και οδήγησε στην πλήρη επικράτηση των δυνάμεων της αντεπανάστασης και στην κοινωνική οπισθοδρόμηση. Οι συνεπείς κομμουνιστικές δυνάμεις, που είχαν συγκροτήσει διάφορες πολιτικές κινήσεις εντός κι εκτός του Κομμουνιστικού Κόμματος, αν κι αντέδρασαν στην τελευταία φάση της προδοσίας, ενάντια στην «περεστρόικα», δεν κατόρθωσαν έγκαιρα να την αποκαλύψουν και να οργανώσουν με επιτυχία την επαναστατική αντίδραση της εργατικής τάξης.

Τα γεγονότα του Αυγούστου του 1991

Στις 19 Αυγούστου 1991 μια ομάδα ανώτατων στελεχών του σοβιετικού κράτους ανακοίνωσε τη δημιουργία της Κρατικής Επιτροπής Εκτακτης Ανάγκης (ΚΕΕΑ), δηλώνοντας πως για «λόγους υγείας» ο Μ. Γκορμπατσόφ δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του. Ετσι επί της ουσίας η ΚΕΕΑ δεν άνοιξε την ιδεολογικο-πολιτική αντιπαράθεση με την οπορτουνιστική - αντεπαναστατική γραμμή της περεστρόικα, ούτε επεδίωξε ν' αποκαλύψει στους εργαζόμενους τις στοχεύσεις της. Επιπλέον, δεν απευθύνθηκε στις υγιείς κομμουνιστικές δυνάμεις μέσα στο ΚΚΣΕ, ούτε στις πλατιές μάζες των εργαζομένων που επιθυμούσαν τη διαφύλαξη της ΕΣΣΔ και του σοσιαλισμού, όπως είχαν εκφραστεί πριν λίγους μήνες στο πανενωσιακό δημοψήφισμα.

Σαν σήμερα ο ελιγμός του ΔΣΕ στο Βίτσι

Ο ελιγμός στο Βίτσι

Υστερα από 70, σχεδόν μέρες, συνεχών και αδιάκοπων μαχών στη Βόρεια Πίνδο και κάτω από τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, ο ΔΣΕ υποχρεώθηκε σε υποχώρηση η οποία και έγινε συντεταγμένα με τον περίφημο ελιγμό των δυνάμεών του στο χώρο του Βίτσι, τη νύχτα 20 προς 21 Αυγούστου του 1948. Ο ελιγμός πραγματοποιήθηκε με τη δημιουργία ρήγματος στο μέτωπο του αντιπάλου στην Αλεβίτσα. Η ενέργεια του ρήγματος στέφθηκε με επιτυχία και ο ελιγμός ολοκληρώθηκε πλήρως το βράδυ της 21ης Αυγούστου με το πέρασμα στην περιοχή του Βίτσι και των τελευταίων δυνάμεων του ΔΣΕ που είχαν μείνει στα μετόπισθεν για να καλύψουν την υποχώρηση.
Ο ελιγμός στο Βίτσι έφερε παραζάλη στους αντιπάλους του ΔΣΕ και γράφτηκαν γι’ αυτόν διάφορα παραμύθια στη μετεμφυλιακή περίοδο.

Τέτοιες μέρες το 1948 γράφεται στα βουνά της Μακεδονίας μία από τος πιο λαμπρές και παράξενες σελίδες της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας.

Ενας ελαφρά οπλισμένος και με μηδενική δυνατότητα ανεφοδιασμού στρατός, ο ΔΣΕ βρίσκεται περικυκλωμένος από οχταπλάσιες περίπου μοναρχοφασιστικές δυνάμεις, άρτια εξοπλισμένες που διαθέτουν βαρύ πυροβολικό, άρματα μάχης και αεροπορία (ο πολλαπλασιαστής δύναμης είναι δηλαδή τουλάχιστον πάνω από 1/20 για τον στρατό της Φρειδερίκης).

Τέτοιες μέρες λοιπόν, αυτός ο περίεργος (το ¼  των μαχητών πρώτης γράμμης του περίπου ήταν γυναίκες) και εκπληχτικός στρατός που ονομάζεται ΔΣΕ, όχι μόνο καταφέρνει να ξεφύγει με μηδενικές ανθρώπινες και υλικές απώλειες από τον ατσάλινο κλοιό που τον περιβάλει, αλλά μόλις 20 ημέρες αργότερα αντεπιτίθεται και διαλύει κυριολεκτικά όλο το εχθρικό μέτωπο, προκαλώντας πανικό στους καλοταϊσμένους και υπερεξοπλισμένους αντιπάλους του.

Οι κερδοσκόποι φίλοι των ελληνικών κυβερνήσεων

Ενα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, που δείχνει πολύ εύγλωτα πως εάν περιμένουμε από τους αστούς πολιτικούς (και πολιτικές) καλύτερη μέρα, ...βάλαμε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα..... (ακούς Αλέξη;)

Αναδημοσίευση από //ΠαραλληλοΓράφος//

Δεν έγιναν ποτέ, γιατί πάντα υπήρχαν

Posted on 20 Αυγούστου, 2011 2:46 μμ by Συνεργοί Παραλληλογράφοι

2

Οι κερδοσκόποι φίλοι των ελληνικών κυβερνήσεων

του Ιουλιανού
Η κ. Ξαφά από το 1991 μέχρι το 1993 εργάστηκε ως διευθύντρια του οικονομικού γραφείου του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη. Κατά τη δεκαετία του ’80 εργάστηκε στο ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, αρχικά στο ευρωπαϊκό τμήμα και αργότερα στο τμήμα PDR (Policy Development and Review), όπου επικεντρώθηκε στο σχεδιασμό και την παρακολούθηση σταθεροποιητικών προγραμμάτων,  στην Λατινική Αμερική. Μετά το 1994 εργάστηκε ως επιχειρησιακός επιτελάρχης  και αναλύτρια διεθνών αγορών στην επενδυτική τράπεζα Salomon Brothers στο Λονδίνο και στην Αθήνα και από το 2003 ήταν σύμβουλος Διοίκησης της Τράπεζας Πειραιώς. Το καλοκαίρι του 2004 αναδιορίστηκε (είχε βλέπετε επιτυχία το πείραμα στην Λατινική Αμερική) εκτελεστικός διευθυντής στο ΔΝΤ.
Το Σεπτέμβριο του 2009 (τυχαία η χρονική συγκυρία;) η κυρία Ξαφα ξαφνικά παραιτείται από τη θέση του εκπροσώπου της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα και προσλαμβάνεται στην Ελβετία και στο fund IJ Partners (Informed Judgement Partners) με έδρα την Γενεύη.
Τέλος είναι ιδρυτικό μέλος της Δράσης του Μάνου και του πολλά βαρύ Γουσέτη.

Το κομμουνιστικό μανιφέστο σε cartoon

From: ciaoant1

Άξιοι και με τη… βούλα ! Επιλογή νέων διευθυντών σχολικών μονάδων.

(εξωτερική αναδημοσίευση)

Του Δημήτρη Τσιμούρα

Σε λίγες μέρες ξεκινά η νέα σχολική χρονιά με νέους διευθυντές στις διευθύνσεις των σχολείων. Έχουν γραφεί και έχουν ειπωθεί πάρα πολλά σχετικά με τις πρόσφατες κρίσεις. Διατυπωθήκαν έντονες διαμαρτυρίες  για   αδικίες στη βαθμολόγηση των υποψήφιων διευθυντών από τα υπηρεσιακά συμβούλια. Σε πολλές από αυτές  επισημαίνονται διάφορες παρατυπίες, ενώ σχεδόν όλες έχουν ως κοινό παρονομαστή την… αρίστευση   πρώην και νυν κυβερνητικών συνδικαλιστικών στελεχών!

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, στις συγκεκριμένες αναφορές-καταγγελίες,  τα υπηρεσιακά συμβούλια εμφανίζονται αποκομμένα από τη  γενικότερη πολιτική κατάσταση και τις βίαιες ανατροπές, που   συντελούνται  σε όλους τους τομείς στη χώρα μας, άρα και στην εκπαίδευση.

Περιοδικό"ιστορικά θέματα", "στάση των ελλήνων της Κριμαίας κατά την διάρκεια της επανάστασης του ’17","δράση των ταγμάτων ασφαλείας"

Αν και το μπλοκ δεν συνηθίζει τις διαφημήσεις, στο περιοδικό «ιστορικά θέματα» (Αυγουστος 2011) έχει δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα. Το ένα αφορά την στάση των ελλήνων της Κριμαίας κατά την διάρκεια της επανάστασης του ’17, και τα πως και γιατί είχαν περάσει στην συντριπτική πλειοψηφεία τους με το μέρος των μπολσεβίκων, αντιστεκόμενοι μάλιστα και στο ελληνικό εκστρατευτικό σώμα.

Επιγραφή έξω από το σπίτι του Ωρίωνα Αλεξάκη,
έλληνα μπολσεβίκου στην Συμφερούπολη

Το άλλο αφορά την δράση των «ταγμάτων ασφαλείας», η οποία υπάρχει από μερίδα ιστορικών η τάση να εξωραϊστεί, στο όνομα του «κομμουνιστικού κυνδίνου» (βλέπε και http://www.iospress.gr/ios2003/ios20031026a.htm , http://www.iospress.gr/letters/letter20031029.htm). 

Δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, που το γεγονός πως δεν προέρχονται από στρατευμένους κομμουνιστές ιστορικούς, τα κάνει πολαπλά χρήσιμα....

Ρουμπίνι: "Ο Μαρξ είχε δίκιο"

Ο Νουριέλ Ρουμπίνι είναι από τους πιο γνωστούς οικονομολόγους της άρχουσας τάξης, που έγινε παγκοσμίως διάσημος πριν μερικά χρόνια όταν οι προβλέψεις του για μια μεγάλη καπιταλιστική κρίση επαληθεύτηκαν.

Μπορεί εμείς να μη συμφωνούμε προφανώς με όλα όσα λέει, παρόλα αυτά έδωσε πρόσφατα μια συνέντευξη στη Wall Street Journal (στο site της εφημερίδας υπάρχει το βίντεο της συνέντευξης, το οποίο διαρκεί περίπου 20 λεπτά και μπορείτε να το δείτε κλικάροντας εδώ), στην οποία είπε πολλές αλήθειες, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να παραδεχτεί ότι..."ο Μαρξ είχε δίκιο" όταν ανέλυσε ότι ο καπιταλισμός κουβαλά μέσα του το σπέρμα της ίδιας του της καταστροφής, διότι όσο μεγαλύτερο μέρος της πίτας αρπάζουν οι κεφαλαιοκράτες, τόσο δε μένει τίποτα για τους υπόλοιπους. Και σήμερα, όπως με ειλικρίνεια παραδέχεται ο Ρουμπίνι, οι κεφαλαιοκράτες μας έχουν ρημάζει και δε δείχνουν διάθεση να σταματήσουν.

Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν #3

Συνέχεια από προηγούμενο:

Στάλιν-Λένιν

Το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κάποιος είναι το εξής:

Ο Λένιν επιχειρεί να «συνετίσει» τον Στάλιν σε σχέση με τους τρόπους του τελευταίου, χωρίς όμως να αμφισβητεί

στην πραγματικότητα, την θέση του σαν ΓΓ, πράγμα που προκύπτει από τις κρίσεις του για τους άλλους δυνάμει υποψήφιους για αυτήν την θέση. Εχει αρκετά σοβαρούς λόγους για κάτι τέτοιο:

Ο πρώτος είναι προσωπικός: Είναι πρόσφατο το επεισόδιο ανάμεσα στον Στάλιν και την γυναίκα του Λένιν, Κρούπσκαγια*, όπου ο ΓΓ την έχει «καταχεριάσει» πολύ άσχημα για την παραβίαση των όρων της νοσηλείας του Λένιν. Παρότι πολιτικά κανένα ζήτημα δεν υφίσταται από αυτό (και ο Λένιν το γνωρίζει καλύτερα από όλους), είναι ανθρώπινο να το θεωρήσει σαν προσωπική προσβολή που δεν θα μπορούσε να μείνει αναπάντητη.

Έχει όμως και έναν πολύ σημαντικότερο κατ’εμέ, πολιτικό προβληματισμό:

Φοβάται μία μελλοντική διάσπαση του Κόμματος! (και όχι, από ότι απόδειξε η ιστορία, άδικα).

Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν #2

...Συνέχεια από προηγούμενο

Αφού αρχίσαμε ανάποδα, με την πραγματικότητα, ας δούμε λίγο τι λέει και ο μύθος:

Ο μύθος λοιπόν μας λέει πως:

"τον Στάλιν για ΓΓ της ΚΕ δεν τον ήθελε ούτε ο Λένιν,

Και πως ο «κουτοπόνηρος Γεωργιανός» κατάφερε με τις ίντριγκες του, να επιβληθεί στους «διανοούμενους του κόμματος"

Αν λοιπόν ο Λένιν δεν ήθελε τον Στάλιν για ΓΓ (εδώ μπαίνει και το ερώτημα , γιατί να τον προωθούσε με το κύρος του σε αυτήν την θέση, όσο και στην ΚΕ του κόμματος πιο πριν...*, αλλά πάνω σε αυτό δεν προβληματίζεται κανείς), τότε ποιόν ακριβώς ήθελε;

Οι Χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές εδώ κρατούν σιγή ιχθύος, οι δε Τροτσκιστές υπονοούν (ποιόν άλλον;) τον ....Τρότσκι!

Ο Λένιν όμως σε αυτήν την επιστολή κάνει την κρίση του για όλους τους πιθανούς διεκδικητές της θέσης. Ας δούμε τι λέει για τον καθένα, και την πολιτική σοβαρότητα αυτών των αιτιάσεων:

1) Μπουχάριν : "δεν είναι μόνο ο πιο άξιος και πιο σημαντικός θεωρητικός του κόμματος, αλλά μπορεί δίκαια να θεωρείται το αγαπημένο παιδί όλου του κόμματος", "μολοντούτο, οι θεωρητικές του απόψεις του με πολύ μεγάλη επιφύλαξη μπορούν να χαρακτηριστούν ως εντελώς μαρξιστικές, γιατί έχουν κάτι το σχολαστικό (ποτέ δε μελέτησε και νομίζω πως ποτέ δεν κατάλαβε πλήρως τη διαλεκτική)".

2) Πιατακόφ : "διακρίνεται για τη δύναμη της θέλησής του και για την ικανότητά του, αποκλίνει όμως πάρα πολύ προς τη διοικητική πλευρά των πραγμάτων, ώστε να μην μπορεί κανείς να τον εμπιστευτεί σ' ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα".

Στάλιν,Ρίκωφ,Κάμενεφ,Ζηνόβιεφ

3) Τρότσκι : "όπως αποδείχτηκε στην πάλη του ενάντια στην Κεντρική Επιτροπή στο ζήτημα του Λαϊκού Επιτροπάτου Συγκοινωνιών, διακρίνεται όχι μόνο για τις εξαιρετικές του ικανότητες - σίγουρα, είναι το πιο ικανό μέλος της σημερινής ΚΕ - αλλά και για την πολύ μεγάλη του αυτοπεποίθηση και για τη διάθεση να ελκύεται πάρα πολύ από την καθαρά διοικητική πλευρά των υποθέσεων".

Μύθοι και πραγματικότητα #1 Για την «πολιτική διαθήκη» του Λένιν

Καλοκαιράκι, και με την ευκαιρία, είπαμε να πιάσουμε μερικά ιστορικά ζητήματα, για τα οποία πάρα πολλοί μιλάνε κατά καιρούς, ευνοώντας βολικούς κάθε φορά μύθους.

Μύθους που με το πέρασμα του χρόνου έφτασαν να έχουν πάρει πάρει την θέση μιας αλήθειας η οποία, δεν αποδέχεται και καμίας μάλιστα αμφισβήτησης.

Ο Στάλιν δίπλα στον νεκρό Λένιν

Τι είναι λοιπόν αυτή η περίφημη «πολιτική διαθήκη» του Λένιν;

Αρχικά να πούμε πως ούτε «πολιτική» (αφού αναφέρεται σε οργανωτικά και όχι πολιτικά ζητήματα), ούτε και «διαθήκη» είναι, μια και από τον καιρό που συντάχθηκε ο Λένιν είχε και άλλες παρεμβάσεις στο κόμμα.

Η «διαθήκη» λοιπόν, αποτελείται από δύο κείμενα, ένα χρονολογούμενο από το Δεκέμβρη του 1922 και ένα υστερόγραφο γραμμένο τον Γενάρη του 1923. Αυτό το ντοκουμέντο λοιπόν υπαγορεύτηκε λίγο μετά τη δεύτερη προσβολή της αρρώστιας του Λένιν που επέφερε το θάνατό του ένα χρόνο αργότερα (στις 21 του Γενάρη 1924).

Διαδηλώσεις με το τσιγκέλι. (χούντα είπαμε ότι έχουμε; )

Αναδημοσίευση από "παραλληλογράφος"
Με κάθε επιφύλαξη, αναδημοσιεύω ένα αποκαλυπτικό άρθρο από το  pheme.gr  .
Πάντως, ο συγγραφέας του κειμένου φαίνεται πολύ σίγουρος για τις πληροφορίες του…
Παραθέτω το κείμενο αυτούσιο.
(ο τονισμός ορισμένων σημείων είναι δικός μου)

Του Κώστα Χατζίδη :

Οι διαδηλωτές εγγράφως θα αναφέρουν: σκοπό της συγκέντρωσης και τόπο κατοικίας τους!
Με «στρατιωτικό νόμο» ετοιμάζεται η κυβέρνηση  να ανακόψει  το ογκούμενο κύμα κοινωνικής οργής και αγανάκτησης που εκδηλώνεται για τα πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά μέτρα λιτότητας.
Εν όψει του θερμού φθινοπώρου, της επιστροφής των «αγανακτισμένων» και των εντεινόμενων διεργασιών που συντελούνται στους κόλπους των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων, η κυβέρνηση καταστρώνει μυστικά σχέδια για τη δυναμική αντιμετώπιση της διαφαινόμενης κοινωνικής έκρηξης.
Με νομοσχέδιο που ετοιμάζει πυρετωδώς το υπουργείο Δικαιοσύνης, τίθεται φραγμός στην ελεύθερη έκφραση του δικαιώματος των πολιτών να διαδηλώνουν όπου και όποτε οι ίδιοι των επιθυμούν.
Το Pheme.gr αποκαλύπτει σήμερα το περιεχόμενο του υπό κατάρτιση νομοσχεδίου, η δημοσιοποίηση του οποίου αναμένεται να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από τους κοινωνικούς, συνδικαλιστικούς και επιστημονικούς φορείς της χώρας.

Να σταματήσει η διαδικασία έκδοσης της αγωνίστριας Γκιουλαφερίτ Ουνσάλ στη Γερμανία

H Τουρκάλα αγωνίστρια Gulaferit Unsal

(αναδημοσίευση από Ριζοσπάστη 11/8 http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6387433)

Την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, που εκδόθηκε από τις γερμανικές δικαστικές αρχές σε βάρος 42χρονης υπηκόου Τουρκίας, αποφάσισε το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για την Gulaferit Unsal, για την οποία η «Δημοκρατική Συσπείρωση» είχε ζητήσει τη μη έκδοσή της. Η 42χρονη, η οποία συνελήφθη στις αρχές του Ιούλη έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στη Θεσσαλονίκη, κατηγορείται, σύμφωνα με το ένταλμα σύλληψης, για συμμετοχή στην οργάνωση DHKP-C, που έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική από την Τουρκία.

Αλ. Τσίπρας: "Ασπιρίνη από μόνο του το ευρωομόλογο"

Αναδημοσίευση από την "Αυγή"

Συνέντευξη μνημείο του Αλ.Τσίπρα που αποδυκνείει με τον πιο εύγλωττο τρόπο πως το μόρφωμα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι στην φάση που παίρνει την πιο δεξιά στροφή της ιστορίας του

τα δικά μου σχόλια, παρένθετα και με κόκκινο

Μελιγγώνης Γιώργος

Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/08/2011

“Λύση μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την παράκαμψη των αγορών (των «αγορών», ποιών «αγορών»; Της λαχαναγοράς, της κρεαταγοράς; Της λαϊκής; -αλλά ξέχασα, η λέξη καπιταλισμός είναι ταμπού στην Κουμουνδούρου) επανέλαβε χθες ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας. Μιλώντας στον ρ/σ Real, ο πρόεδρος του ΣΥΝ εκτίμησε ότι “τα κοινωνικά (όχι ταξικά, τζιζ!!!!!!! Καίει!!!!!!!!!! 1) κινήματα είναι αυτά που θα φέρουν τις αλλαγές στο πολιτικό πλαίσιο” και επανέφερε εκ νέου την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για έναν νέο συνασπισμό εξουσίας με πυρήνα τις δυνάμεις της αριστεράς (ποιές είναι αυτές, και με ποιούς άλλους ακριβώς μαζί, θα πάρουν την εξουσία «συνασπισμένοι»;).
“Εμείς μιλάμε για την ανάγκη ενός νέου συνασπισμού εξουσίας με πυρήνα τις δυνάμεις της αριστεράς, που θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και της κοινωνίας” (άρα άλλο οι «εργαζόμενοι», άλλο η «κοινωνία», έτσι κ.Τσίπρα, αλλιώς γιατί τα διαχωρίζετε;) είπε χαρακτηριστικά ο Αλ. Τσίπρας.

Μνήμες από τις μέρες της… «κυβερνητικής αθωότητας…»!

(Εξωτερική αναδημοσίευση)

Του Δημήτρη Τσιμούρα

Ένα από τα θέματα που είχαν απασχολήσει έντονα μεγάλη μερίδα των εργαζόμενων, μόλις ανέλαβε την εξουσία η σημερινή κυβέρνηση ήταν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Πολλοί, αφελώς τότε, πίστεψαν τον κυβερνητικό ισχυρισμό ότι δεν πρόκειται να θιγούν όρια ηλικίας   καθώς και συντάξεις. Και ενώ ήταν ορατή η επερχόμενη θύελλα κάποιοι… έπεσαν από τα σύννεφα, όταν άμεσα σχεδόν φάνηκε η κυβερνητική… ανακολουθία!

Από τότε κυριολεκτικά οι κυβερνητικές επιλογές πιστές στην υλοποίηση του σχεδίου, που από χρόνια πριν είχε χαραχθεί, οδηγούν τον ελληνικό λαό στις… κρεμάλες της εξαθλίωσης.

Είναι προφανές ότι, εάν  δεν υπάρξει έγκαιρα  καθολικός ξεσηκωμός, πολύ πριν φτάσουμε έως εκεί, τότε   θα είναι πολύ αργά και  δεν θα υπάρχει πλέον κανένα περιθώριο αντίδρασης!.

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε  με αφορμή την…πρώτη   «κυβερνητική ανακολουθία» και αφορά τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης - από εκεί αρχίσαμε - έτσι για να θυμηθούμε κάτι  από τις μέρες της… «κυβερνητικής αθωότητας…» και να κρατήσουμε το χιούμορ μας σαν μια επιβεβλημένη πηγή αντίστασης. Ο τίτλος του ήταν: «Επί του πιεστηρίου».

Λούης Τίκας, ο κρητικός που έβαλε φωτιά στο Κολοράδο

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Απτον Σίνκλερ "βασιλιάς άνθρακας" από την "σύγχρονη εποχή"(http://www1.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=7/8/2011&columnId=81), αναδημοσιεύεται ένα έρθρο του "//παραλληλογράφου//" αφιερωμένο στον ηγέτη των ανθρακορύχων του Λάντλου, Λούη Τίκα ή Ηλία Σπαντιδάκη που έπεσε νεκρός  κατά την διάρκεια ένοπλης απεργίας στο Κολοράδο των Ε.Π.Α. Είναι διδακτικό και για τον τρόπο που βλέπουμε οι ίδιοι τους μετανάστες. Προσθέτω εδώ και την είσαγωγή από το μπλοκ "προμηθέας", πάνω στο ίδιο θέμα, που μου άρεσε:

Σας θυμίζει τίποτα το όνομα Λούης Τίκας (Louis Tikas); Αν όχι, μήπως το όνομα Ηλίας Σπαντιδάκης; Προφανώς όχι. Η νεότερη ελληνική ιστορία δεν καταδέχεται ν' ασχοληθεί με «ρετάλια» που ηγήθηκαν λούστρων και ανθρακωρύχων. Προτιμά στρατηγούς ή πρωθυπουργούς κι ας μην διέθεταν αυτοί ούτε μια σπίθα από τη φλόγα που έκαιγε στην ψυχή απλών ανθρώπων σαν τον Λούη.

Βαδίζουμε προς μια ήττα;

(αναδημοσίευση από βαθύ κόκκινο)
Πολλές οι ειδήσεις αό την Ελλάδα και τον κόσμο - αν και δε ξέρω πόση σημασία έχουν. Εδώ και καιρό, το παρατηρώ παντού:
Ο κόσμος το βλέπει ότι του επιτίθενται, αλλά λείπει η λεγόμενη "μεγάλη αφήγηση", μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη κοσμοθεωρία που θα μπορούσε να εξηγήσει το τι γίνεται, και να κινητοποιήσει τον κόσμο να δράσει αναλόγως.

Έτσι, αν δει κανείς τις συζητήσεις στις παρέας, ή στο ίντερνετ, ή οπουδήποτε αλλού τέλος πάντων, υπάρχει μια "χαοτική γκρίνια".

Οπότε τι θα γίνει από Σεπτέμβρη; Μπορεί άραγε ένας λαός με "θρυμματισμένη" αντίληψη, χωρίς οργάνωση και συγκρότηση να τα βάλει με το κράτος της άρχουσας τάξης; Μάλλον όχι.

Βέβαια, και η άρχουσα τάξη "έχει τα χάλια της". Αυτοί οι άνθρωποι αδυνατούν να πείσουν, και -επιπλέον- η οικονομική πραγματικότητα τους εξωθεί απλά να ρημάζουν τους λαούς χωρίς σταματημό, ως η μόνη ελπίδα σωτηρίας για να γλιτώσουν οι ίδιοι τη χρεωκοπία (φορτώνοντας την όλη σε εμάς). Και η "σκλήρυνση" του καθεστώτος (δες νέα μέτρα καταστολής, αύξηση κρατικής βίας, κτλ) δεν είναι παρά η "απαραίτητη" απόληξη αυτής της προσπάθειας τους. αν δεν μπορούν να πείσουν "με το καλό", θα πείσουν "με το άγριο".

ΕΚΛΕΨΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ? ΟΙ ΠΟΙΝΕΣ !

 

Τελικά σε αυτήν τη χώρα, κάποια πράγματα είναι διαχρονικά,

και ο παραπάνω μονόλογος επικαιρότερος από ποτέ.....

Νεο-ρεφορμισμός, ίδιος με τον παλιό

Αναδημοσίευση από την «κόντρα»

Οι μόνες δικές μου παρεμβάσεις, αυτές με τα κόκκινα γράμματα

Στις εποχές της κρίσης, όταν υπάρχει ένα τεράστιο κενό πολιτικής έκφρασης του προλεταριάτου, ανθίζουν κάθε είδους θεωρίες. Δεν αναφερόμαστε μόνο στις αστικές θεωρίες διαχείρισης της κρίσης, αλλά και σε θεωρίες που ντύνονται με ριζοσπαστικό, ακόμη και επαναστατικό μανδύα και παρουσιάζονται με τη φιλοδοξία συνολικής ανατρεπτικής πολιτικής πρότασης. Το τελευταίο διάστημα, εξαιτίας της εμφάνισης του λεγόμενου «κινήματος των αγανακτισμένων», με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αυτό είχε (απόλυτη προγραμματική θολούρα, πασιφισμός, αυταπάτες κ.λπ.), γνώρισε άνθιση ένας νέος ρεφορμισμός, που προσπαθεί να ψαρέψει στα θολά νερά και να αντλήσει πολιτική υπεραξία από τη θολούρα αυτού του κινήματος.

"Ακούνε ΚΟΥΤΒης και τρέμουν οι αστοί..."

Ο N.Zαχαριάδης

Με μια μικρή καθυστέρηση λόγω προβλημάτων δυκτίου, ένα πολύ μικρό αφιέρωμα στον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ που σαν τέτοιες μέρες τον Αύγουστο του 1973, έφυγε από το «παγωμένο πηγάδι του Σουργκούτ» της Σιβηρίας με τον μόνο τρόπο που ήταν δυνατός. Νεκρός πλέον, είχε αποδράσει για μία ακόμη φορά από τους εξωτερικούς καταναγκασμούς, αλλά όχι και από τις καρδιές μιας μεγάλης μερίδας των ελλήνων κομμουνιστών που επί 25 ολόκληρα χρόνια καθοδήγησε.

Για τον θάνατο του, πολλά λέγονται ακόμη και σήμερα. Αυτοκτόνησε; Τον «αυτοκτόνησαν»; Μέχρι τώρα κανείς δεν μπόρεσε να αποδείξει θετικά καμμία από τις δύο εκδοχές.

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για την μεγαλύτερη ελληνική προσωπικότητα της εποχής του, και όχι μόνο όσον αφορά την αριστερά.

ΠΑΜΕ πρός δικαστές: Υπερασπίζεστε με πάθος την τάξη των εκμεταλλευτών, γιατί αποτελείτε μέρος του μηχανισμού τους.

«Προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, τους δικαστές και Εισαγγελείς όλης της χώρας
Για άλλη μια φορά ενεργοποιηθήκατε και επιχειρείτε να τρομοκρατήσετε, να ποινικοποιήσετε τους αγώνες των λαϊκών στρωμάτων, των εργαζομένων.
Στρέφεστε ενάντια στον αγώνα των αυτοαπασχολούμενων στα ταξί.
Χρησιμοποιείτε την εξουσία σας για να περάσει η πολιτική της κυβέρνησης