Ποιός είναι τελικά ο εχθρός;

Κανονικά, μετά δύο μέρες γλυκειάς κούρασης και σκληρού αγώνα, θα έπρεπε να κάνω μια εισαγωγή, και αμετροεπώς συγκρίνοντας τα μικρά με τα μεγάλα, να ζητήσω συγνώμη για την δυαδυκτιακή μου απουσία, και να αναφέρω τα λόγια του Λένιν πως «είναι καλύτερο να κάνεις μια επανάσταση, παρά να μιλάς για αυτήν».

Να συνδέσω το κείμενο με την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, λέγοντας πως σταθήκαμε και «πολεμήσαμε καλά», και οι μεγάλοι αγώνες είναι μπροστά μας, να καταργήσουμε τους νόμους τους στην πράξη, στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς.

Να μιλήσω για τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και την συντροφικότητα που αναπτύχτηκε, με μέχρι πριν τρεις μέρες άγνωστους ανθρώπους, αυτές τις 48 ώρες που βαδίσαμε μαζί, στην απεργία, την περιφρούρηση, την διαδήλωση.

Η 48ωρη γενική απεργία και η μάχη του Μποροντίνο.

-Τι σχέση μπορεί να έχει τώρα μια απεργία, με μία μάχη των Ναπολεόντειων πολέμων;

Μπορεί να τελικά να έχει περισσότερη από όση φαντάζει σε πρώτη ανάγνωση.

Μικρή αναδρομή:

Σεπτεμβρίου 1812: Η μάχη του Μποροντίνο
Hταν 17 Απριλίου 1808, όταν ο αυτοκράτορας Ναπολέοντας Βοναπάρτης ολοκλήρωσε τον ναυτικό αποκλεισμό της Αγγλίας, εφαρμόζοντας εμπάργκο που πρώτοι οι  Αγγλοι είχαν χρησιμοποιήσει. Ένα χρόνο αργότερα, στις 6 Ιουλίου 1809, σε αποφασιστική μάχη, ο Ναπολέοντας νίκησε τους Αυστριακούς, στο Βάγκραμ, ΒΑ της Βιέννης. Οι Αγγλοι υποκίνησαν νέο πόλεμο της Αυστρίας κατά των Γάλλων. Τον Οκτώβριο του 1810, ο Ναπολέοντας συγκρούστηκε με τον αυστριακό στρατό στην Ουλμ, κοντά στη Βιέννη. Τον νίκησε πάλι, συλλαμβάνοντας 20.000 αιχμαλώτους. Μπήκε, θριαμβευτικά στη Βιέννη κι υπαγόρευσε τους όρους του. Γι’ άλλη μια φορά, η Ευρώπη αναγκάστηκε να υποκλιθεί μπροστά του.
...
Οι Ρώσοι στάθηκαν να πολεμήσουν στις 17 Αυγούστου έξω από το Σμόλενσκ. Νικήθηκαν. Ο Ναπολέων μπήκε στην πόλη αλλά τη βρήκε αδειανή από κατοίκους. Προχώρησε στη Μόσχα όπου ο Κουτούζοφ είχε σταθεί για να την υπερασπιστεί. Ήταν η μάχη του Μποροντίνο που κράτησε τρεις μέρες. Έληξε στις 7 Σεπτεμβρίου 1812. Οι Γάλλοι νίκησαν με βαριές απώλειες

AΠO TO http://www.topontiki.gr/ όλο το άρθρο εδώ

Οι αναλογίες είναι οι εξής:

-Η αστική τάξη επελαύνει ασταμάτητα και αήττητη εδώ και μερικά χρόνια (τελευταία της ήττα σε μάχη «εκ παρατάξεως» ο νόμος Γιαννίτση), εναντίον της εργατικής, η οποία ακριβώς όπως και ο Κουτούζωφ, εκείνο που κάνει είναι να δίνει μάχες οπισθοφυλακών με τις όποιες «επίλεκτες» δυνάμεις διαθέτει (για τον Κουτούζωφ οι κοζάκοι, στα καθ’ημάς το ΠΑΜΕ). Βέβαια σε αντίθεση με τον Κουτούζωφ, η εργατική τάξη δεν χρειάζεται να αφήνει πίσω της «καμμένη γη», εδώ το κάνουν οι αστοί από μόνοι τους.

-Το μεσοπρόθεσμο φαντάζει στα μάτια των αστών όπως η Μόσχα σε εκείνα της μεγάλης Γαλλικής στρατιάς.

Ποδόσφαιρο

Αν και δεν είναι καλή αρχή για το μπλογκ, οι δύο πρώτες αναρτήσεις του να είναι αναδημοσιεύσεις, ξαναβάζω εδώ ένα προφητικότατο από ότι απόδείχτηκε κείμενο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον "Ριζοσπάστη". Το γεγονός πως γράφτηκε πέρσι, το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον.

Για όλους εμάς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Και το αγαπάμε γνωρίζοντας ότι, όπως κάθε τι λαϊκό, έτσι και το ποδόσφαιρο έχει κι αυτό αλωθεί. Το έχουν σφετεριστεί, το έχουν αμαυρώσει τα «αφεντικά» του. Με συνέπεια να κουβαλάει στις πλάτες του αυτά ακριβώς τα «ήθη και έθιμα». Τα «ήθη» των «αφεντικών» του.

*

Το ποδόσφαιρο δε θα μπορούσε να ξεφύγει από τη «μοίρα» όλων των ωραίων πραγμάτων που μέσα στο σύστημα της σαπίλας μετατρέπονται σε «εμπόρευμα». Το «αγόρασαν», δηλαδή το έκλεψαν, το βούτηξαν από το λαό, το έκαναν «κέρδος», το έκαναν «στοίχημα», το έκαναν «πρεστίζ», το έκαναν «νταβατζιλίκι», το έκαναν «πολιορκητικό κριό» στις οικονομικές και πολιτικές τους «μπίζνες» και τώρα το επιστρέφουν στο λαό με τη μορφή του «κατιμά». Αλλά με ό,τι φανταχτερό περιτύλιγμα κι αν πουλήσεις τον «κατιμά» παραμένει «κατιμάς».

48ωρη απεργία: Το γλέντι αρχίζει!

[ελαφρώς βελτιωμένη] αισθητική πρόταση του AlexD για αφίσα. Ζήτω η προλεταριακιά αβαντγκάρντ

Η γλώσσα όσο πάει γίνεται όλο και λιγότερο λανθάνουσα και μερικές φορές το πραγματικό νόημα των λέξεων ταυτίζεται με την ωμή λαϊκή αλήθεια. Το μεσοπρόθεσμο λέει πριν κατατεθεί και ψηφιστεί, θα κατατεθεί κι ένας “εφαρμοστικός” νόμος, νόμος που θα φροντίσει δια την εφαρμογήν του εν λόγω προγράμματος. Θα μας τον “εφαρμόσουν” καλά-καλά δηλαδή κι εδώ η χυδαιότητα συντονίζεται πλήρως με την ομαλήν εφαρμογήν των νέων μέτρων, μια και πρόκειται για κανονικό γ....σι.

Μείωση αφορολόγητου στα οχτώ χιλιάρικα (...), έκτακτη εισφορά, αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης, ιδιωτικοποιήσεις μεγάλης κλίμακας... Δηλαδή το να λες τώρα “σκληρά, αντεργατικά, αντιλαϊκά” κλπ κλπ πλέον δεν αρκεί.

Ελπίζουμε να μην εκλάβετε την περιγραφή ως ρίξιμο του επιπέδου, αλλά μάλλον τέτοια γλώσσα καταλαβαίνει καλύτερα ο συνάνθρωπος και συμπολίτης που είχε μέχρι πρότινος για σύνθημά του “αφήστε μας να ζήσουμε γιατι θα σας γ...με”. Μεσοπρόθεσμο λοιπόν ίσον γ....σι (χωρίς βαζελίνη).

μεσοπρόθεσμο τσαρικό βλέμμα
με εφαρμοστικές προθέσεις

Πολλές φορές αναδείκνυται το ζήτημα: “μα καλά τι περιμένει ο κόσμος και δεν ξεσηκώνεται;”. Θα μας πουν ορίστε, ξεσηκώθηκε, βλέπε πλατείες. Ναι, αλλά στην απεργία της 15ης του μηνός η πλατεία ήταν τζαν-τζουν (θρακιώτικη έκφρασις δια την περιγραφήν της ερημιάς, φαντάζομαι θα τη γνωρίζει ο Φάρος) από αγανακτισμένους που πήγαν στη δουλίτσα το πρωί και το απόγεμα που σκόλασαν είχαν χρόνο για φιέστες. Και εγείρονται σαφώς κάποια ερωτήματα: πολύς νέος κόσμος απ' τους αγανακτισμένους που είναι στην ανεργία, πώς και δεν κατέβηκαν το πρωί της περασμένης Τετάρτης;

Αλίμονο, πρέπει να υπάρξει κλιμάκωση των αγώνων. Ο προβληματισμός που προέκυψε στα σχόλια επι του ιστορικού πια άρθρου στη blogόσφαιρα του Α8lios (reloaded) σχετικά με το πώς θα πειστεί πια ο μεγάλος όγκος της πλατείας (της άνω ή κάτω, δεν τα ξέρω τα πολιτικοκοινωνικά χωροταξικά πράματα του συντάγματος) να κάνει ποιοτικά βήματα είναι το πλήρωμα του χρόνου. Η συνθήκες είναι αρκετά ώριμες για σαρανταοχτάωρη. Η συμμετοχή του κόσμου στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ είναι μεγάλη (αλλά ακόμα πίσω από τις απαιτήσεις). Το βλέπεις, το ακούς στα μάτια των εργαζομένων εδώ κι εκεί που τους πάς την ανακοίνωση για την απεργία, ψήνεται ο κόσμος. Είναι πολύ πιο κοντά στο να απεργήσει απ' ότι ήταν ένα χρόνο ακριβώς πριν, με την επιβολή του μνημονίου. Το κλίμα αλλάζει σιγά-σιγά, η mentalité του εργαζόμενου κλίνει επί το επαναστατικότερον.